Als klein kind was ik al gek op water en alles wat daar mee te maken had.
Mijn vader zag dit en samen met pa boven op zijn hobbykamer een stuk hout bewerkt, zagen, schuren en natuurlijk een mast er op met zeiltjes van een oud shirt.
Mag ik ermee spelen?
Nee, de lijm moet eerst een dag drogen….
De volgende dag was het zover, in opperste blijdschap en verrukking met mijn eerste zeilbootje bij ons achter naar het meertje.
PLONS, bootje te water en daar ging ze….JOEPIEEEE.
Steeds verder naar voren buigend…..
PLONS, daar lag ik, mijn kaplaarsjes nog fier overeind staand in de modder en bootje naar de knoppen!!
Dat ik dit ruim 40 jaar later nog eens zou beleven met dezelfde blijdschap met onze Shanna tijdens de cursus waterwerk had ik niet verwacht, wat was het leuk!!!.
5 juni.
Een waterig zonnetje schijnt op mijn hoofd, hond en spulletjes in de auto.
De digitale display geeft 18.5 gr aan, niet koud dus.
Onderweg gaat het steeds harder regenen, en ineens FLITS.
Oeh, schrikt Jenneke naast mij, ONWEER!
Nee joh, zal de KLPD wel zijn met hun fotomasjien.
Aangekomen in Harderwijk komt Henry zeiknat uit zijn auto gekropen.
Hoi, het gaat niet door vanwege het onweer, we blazen het af.
Terug naar huis dan maar, het is zomer in Nederland dus slechter kan het niet worden de volgende keer dacht ik gniffelend?
19 juni.
Mmm, het regent en de display geeft wel 12.5 gr aan!
Aangekomen bij het strandje zie ik diverse honden staan met hun baasjes gekleed in wetsuits.
Hans, ga jij je ook omkleden want we gaan beginnen zegt Ellen.
Ik stond in mijn scapino gympies en sportbroek met een surfjasje klaar voor de strijd, medelijdende blikken van alle aanwezigen..
Eerst een stukje zwemmen met de honden, tjeeeeempie kkkkkkoud.
Shanna in paniek, vreemd want ik had wel vaker met haar gezwommen.
Fred zegt, je moet haar buik ondersteunen dan gaat het beter….
Nog paniek, Fred komt erbij en concludeert dat de riem om haar achterpoten zit.
Goed dat er dan trainers in de buurt zijn dacht ik, mezelf vervloekend om de begane stommiteit!
Daarna worden de honden met hun baasjes in twee groepen verdeeld, de ene groep de boot in en de andere groep naar Henry en Ben om heeele leuke spelletjes te doen.
Hond ontmoet boot,
De honden moesten via een loopplank de reddingsboot op.
Fred en Ellen trekken met vereende krachten de boot het water in.
Houd je hond goed vast zegt Arthur, daar gaan we!
Fred start de buitenboordmotor en daar gaan we, slingerend om de honden te laten wennen.
Boot wordt stilgelegd en het baasje mag de plomp in, HEEE das niet de bedoeling!
SPRING DAN, KOM MAAAAR.
En dan een hele grote plons, de hond koppie onder om vervolgens snel naar de baas te zwemmen.
Terug naar de veilige oever, pas op want de hond wil ,,in je klimmen,, wordt vanaf de boot geroepen door Arthur.
Goh, dat ging suuuper wat LEUK!!
Tja, de eerste keer springen ze wel maar de volgende keer zal het niet zo gemakkelijk gaan voorspeld Henry lachend.
De groepen worden omgewisseld, op naar Henry en Ben.
De baas met een speeltje het water in die de honden moesten halen en terug naar de kant brengen.
Dit moesten de honden ook doen terwijl een ander baasje het speeltje meenam, das gek!
Ook diende de honden ,,even,, een surfplank naar te kant te trekken!
Volgende week moeten ze het weer doen, maar dan met een baasje op de plank zegt Henry.
Achter het riet hoor ik mensen KOM MAAARRR, GOEDZOOOO gillen die met de reddingsboot bezig waren.
26 juni.
Onze hond helemaal gek in de auto, wiehwwiew we gaan waterwerrukeeeee.
Weer beginnen met een stukje zwemmen, iets verder dan de vorige keer.
Het water was nog kouder dan de voorgaande les, nog geen wetsuit Hans?
Wij gaan nu eerst naar Henry, waar de honden weer speeltjes moeten gaan halen.
Plons, wat een leuk gezicht om die Leonbergers te zien zwemmen.
En wat zijn die beesten waanzinnig sterk, ze trekken mij met 108kg schoon aan de haak op de surfplank naar de kant toe!!!
Er was een Leonberger die het riet inging met een rotgang, gelukkig zonder surfplank.
Daarna weer de boot op, Henry bleek gelijk te krijgen.
De baas het water in en de boot ging een stukje verder varen, nou ja zeg!.
KOM MAAARR, SPRING DAN.
Toedeledokie bekijk het effe, ik zit hier hartstikke goed dachten sommige honden.
3juli.
Eerst weer zwemmen om de boeien heen die weer wat verder lagen.
Trainer Ben staand in het water druk aan het filmen, wat een leuk gezicht.
Voor mij een Leonberger zwemmend, alleen de kop snuivend boven water en rustig malend met de poten.
Ook achter mij een Leonberger, een boeggolf trekkend voor de snuit.
Daarna de boot weer op met de hond, deze keer een andere baas te water.
Ja hoor, moet ik zeker een ander baasje naar de kant trekken terwijl jij lekker blijft zitten.
Wat zijn die honden toch vreselijk sterk denk ik bij mezelf, ze trekken toch maar even een mens met zwemvest naar de kant.
Tenminste, als je het touw met de bringsel vasthoudt.
Ik zag de Labrador Diesel in de verte verdwijnen, zwem zelf maar even terug Hans.
De hond werd hartelijk ontvangen op de kant, Jenneke zei lachend dat de baasjes mij ook moesten aanmoedigen.
KOM MAAR HANS, GOEDZOOO BRAAF BAASJE ging het vanaf de kant in koor.
Gelukkig was het water te koud om een rode kop te krijgen….
Ga maar even een stukje met haar lopen zei Fred na de oefening, dat is beter voor haar poten.
Henry, de (mede)oprichter en voorzitter van het reddingshonden gebeuren ,,mag,, aan het einde van dit jaar 12 maanden naar Afghanistan om politiemensen te trainen vertelde hij.
Henry, behouden vaart en weer wel thuis om maar even in waterwerktermen te spreken.
We zien je nog in september bij de cursus speuren?
Sorry, moest ik even schrijven.
MMMM, dat is wel heeeel errug vreemd.
Staat Ellen daar ineens met een pak aan, op haar rug flessen en een ding in haar hand wat sist.
Als ze het mondstuk onder water houd gaat het sissen over in borrelen, dan houd ik toch wel even mij koppie scheef en doe mijn oortjes in de ,,dat is vreemd,, stand?
Ben stond in het water te lachen, ineens was Ellen onder water gedoken!
We halen Ellen wel even terug hoor baas, een duiker met flessen en ,,vreemde,,voeten.
Geen probleem, ben toch immers al een echte waterwerkhond geworden!
10 juli,
De laatste les alweer, wat jammer.
Er was iets speciaals vandaag, een wedstrijd tussen de honden.
Baas van een andere hond te water, en de reddingsboot vaart weer een stukje door.
De hond moet dus van de boot springen, het baasje oppikken en naar de kant zwemmen.
De snelste hond kreeg een extra prijs buiten het verdiende certificaat.
Ik melde mij onmiddellijk aan als slachtoffer natuurlijk!!
Eeeh, ik weet niet hoe ik het je anders moet zeggen maar het moet wel eerlijk blijven zegt Ellen tegen mij.
Goed, ik ben een beetje fors maar bij ons in Huizen noemen ze mij ,, de octopus,, omdat ik zo ontzettend sierlijk door het water ga lieg ik.
Jaaa hoor, zeker crimineel net zoiets als de Hakkelaar hoor ik iemand lachend achter mij.
De Labrador Diesel had gewonnen, maar de volgende keer krijgt hij net als een Leonberger een bontjas aan vertelde ik de eigenaar met een smile!!
Bij Henry was het ook weer een feest.
De hond kreeg buiten zijn zwemvest ook een extra tuig met daaraan twee ringen aan de zijkant en een reddingsboei aan een touw.
Ook een extra lange lijn aan het vest zodat de eigenaar de hond naar de kant kan trekken als het mis gaat.
Langs het slachtoffer zwemmen en naar de kant trekken was de opdracht.
Tot slot,
Respect voor de kracht van een Leonberger, waanzinnig.
Hoe weten die dieren in hemelsnaam wat ze moeten doen???
Wat was dit een leuke cursus, een hele leuke groep mensen en honden.
De grapjes onderling en het aanmoedigen van elkaars honden, een dolle boel.
Uiteraard ook weer de trainers hartelijk bedankt, jullie maken dit weer mogelijk.
Alles aanwezig, boot, surfplank en zwemvesten voor baas en hond en noem maar op.
Ik dacht bij mezelf, waar doen de trainers het allemaal voor?
Wel, als je de uitdrukkingen van baas en hond ziet dan begrijp je het!
Het was weer een drukte van belang in het grote enge dieren bos.
Ed en Willem bever waren weer druk bezig de ramen en deuren van het praathuis te barricaderen waar alle fabeltjeskrant dieren zich hadden verzameld!
De grond trilde, HUN bos werd weer gevuld met honden die er uitzagen als leeuwen en met hun zwaar geblaf de orde en rust ernstigggg verstoorden,
Het waren niet alleen Leonbergers, ook andere hondenrassen waren hier aanwezig, zo lees ik hier in de fabeltjeskrant.
Wat-was-er- in–heeeeeeemelsnaam gaande?
De basiscursus training reddingshonden was begonnen, echt waar?...echt waar!
Ik had al een verhaal geschreven over de tweede les in de Leonvaria met de titel ,,Shanna reddingshond?,,
Maar op aandringen van Ellen mocht ik ook de rest van de cursus en onze bevindingen verslaan.
Wel, Shanna mocht deze les meteen beginnen met vlakte revieren.
De hond krijgt bij deze oefening een vestje om waaruit blijkt dat de Leonberger vroeger veeeeel kleiner was.
Wat bijna niemand weet is dat de ,,kleine Leonberger,, later gekruist is met de Canadese Grizzly en zij nu dus wel de juiste grootte hebben, u kunt dit lezen in de fabeltjeskrant.
Leonbergers waren vroeger veeeel kleiner?
Het vest wordt door alle honden met gepaste trots gedragen!
Een baasje moest zich weer in het bos verstoppen met een speeltje en een ,,bringsel,,
De hond moet naast zijn eigen baas richting het slachtoffer gaan zitten en dan ZOEK.
Hond naar het slachtoffer, bringsel in de bek stoppen om vervolgens bij zijn baasje terug te keren.
De bringsel afgeven bij de baas en dan roepen, WAAR IS HET DAN?
Vervolgens moet de hond het slachtoffer zoeken met de baas er hijgend en puffend achteraan.
GOEDZOOOO, brave hond!!
Spelen met de hond en een beloning in de bek.
Nou, dat mag wel een beetje enthousiaster hoor, de hond moet het LEUK vinden!
Gelukkig was ik niet de enige mannelijke baas die daar moeite mee had.
Je gaat toch niet als een hysterische keukenmeid door het bos lopen gillen, dat beest schrikt zich rot!
Kijk maar eens hoe je vrouw dat doet zegt Henry, zie je nu hoe enthousiast je hond is?
Zo moet het!
Ik hoorde dit van al de trainers, JE MOET ENTHOUSIASTER ZIJN!
Ook was het erg leuk om te zien dat al de honden in de groep de vierde les eerst naar de ligplaats van het slachtoffer liepen van de voorgaande les.
Zijn ze gek of niet?
Valse Henry, je hebt het slachtoffer nu op een andere plek verstopt….
Het oefenen met de bringsel in onze eigen tuin met het commando VAST liep op niets uit.
Shanna keek mij alleen maar aan en dacht…ja en?
Tot op het moment dat het slachtoffer tijdens de les de ,,bringsel,, in de bek van Shanna stopte en ze het keurig kwam brengen en het voor mij op de grond gooide…
Schiet mij maar lek, eigenwijze…..grrr
De sporen worden langer, de oefeningen moeilijker.
Wat erg leuk was om te zien is dat Shanna het steeds beter gaat begrijpen net als de andere honden in de groep.
Ook de baasjes gaan het steeds beter begrijpen, je leert hier hoe je met de hond om moet gaan.
Het belangrijkste hierbij is het woord geduld, wees niet teleurgesteld of boos als ze het niet direct snappen!
Iedere les doet de hond blijkbaar iets anders goed?
De baas moet eerst AANDACHT vragen van de hond voordat je een commando geeft.
Fred zegt tegen mij, je roept steeds SPEUR terwijl je hond keutels van Zoef de haas loopt te vreten, DAT is dus niet het goede spoor.
Je geeft de hond nu de indruk dat keutels vreten speuren is, dat is dus FOUT Hans!
Wat onze Shanna het leukste vond?
De hindernisbaan, met de baas rennend door het bos, over omgevallen bomen springen om tot slot door een tunnel kruipen.
De tunnel was de eerste keer een beetje eng, maar Shanna weet dat als ze de baas volgt het allemaal goed komt.
Ze stopt haar neus in mijn omgedraaide handpalm en gaan met die banaan, zo heb ik haar ook leren zwemmen!
De tweede keer was helemaal leuk, Shanna ging haar baas in de tunnel inhalen en wachtte mij aan het einde op met doorgezakte voorpoten en haar kont en staart als een vlag omhoog.
Ze is dan helemaal gek, de staart dondert er bijna af en een gejank en geblaf, DIT IS PAS FEEST!
De volgende les was er de SPEURTOCHT, een hele les waarbij niet alleen de honden maar ook de baasjes op de proef werden gesteld.
Er was een routebeschrijving en met behulp van een kompas mochten de baasjes de honden langs diverse plaatsen leiden.
Dat er trainers op sommige baasjes moesten wachten omdat het kompas niet helemaal de richting op wees die zij liepen…
Er moesten vragen worden beantwoord en ook de honden moesten het geleerde in praktijk brengen.
Het weer werkte niet echt mee, het was nogal warm die dag wat zeker niet ten goede kwam aan de honden.
Er moest worden gewandeld EN oefeningen worden gedaan, erg vermoeiend voor de hond zei Henry.
De oefeningen waren overigens door de trainers iets ingekort om de honden te ontzien.
Gelukkig hadden de meeste baasjes extra water meegenomen en tijdens het wachten op de oefeningen een plekje in de schaduw gezocht.
Shanna liep deze dag mee in een andere groep met twee Leonbergers, Castor en Sam.
Dat Sam en Shanna elkaar wel heeeel errug leuk vonden, en de baasjes tijdens het spelen bijna over de heide werden getrokken mocht de pret niet drukken.
De les daarop was er een theorieles bij een dierenarts over dieren E.H.B.O in Harderwijk.
Mijn vrouw Jenneke heeft deze les gevolgd, ze loopt regelmatig alleen met de hond in het bos, het is wel handig als je moet weten wat te doen met je hond als er iets mis gaat.
In de tussentijd ben ik met Shanna naar het grote enge dierenbos gegaan waar Ellen alleen met een paar Leonbergers zat te wachten.
Pffh, ik ben blij dat er iemand is zei ze, ik verveel me rot en ik ben mijn boek vergeten.
Zullen we om de tijd te doden even een speuroefening doen met Shanna?
Neeee Hans, je moet je hond OP het spoor zetten en niet ernaast!
Shanna SPEURRRR en daar ging ze, een beetje traag want het was weer erg warm die dag.
Fred en Henry waren de boot voor de cursus waterwerk aan het schuren en schilderen vertelde Ellen, dus niet aanwezig die dag.
Nog even wat gekwebbeld over honden en hun eigenaardigheden.
Ik vertelde Ellen dat Shanna dingen had overgenomen van onze vorige hond Shake die wij een jaar voordat we Shanna kregen in hebben moeten laten slapen.
Ik zei, ze is ingestraald, er is blijkbaar meer tussen hemel en aarde?
Op dat moment ging de telefoon, Irene belde dat het hele spul van de dierenarts onderweg was naar het bos.
De honden die eerst rustig lagen te slapen en wachten op hun baasjes gingen staan en werden onrustig, is er meer tussen hemel en aarde zei Ellen?
Alle oefeningen werden weer herhaald maar ik geloof dat alle honden erg last hadden van de warmte.
Shanna rende stiekem met de bringsel aan de halsband achter de bosjes en had het door met haar kop te schudden in haar bek weten te krijgen.
Vervolgens met een blij hoofd naar de baas toegegaan alsof ze het slachtoffer had gevonden!
We hebben er allemaal om gelachen, wat een doerak is ze toch.
Ze heeft de oefening nog wel afgemaakt maar de puf was er niet echt meer.
Toch een dikke knuffel en een beloning, want je kunt niet zeggen dat ze haar best niet deed.
Op de terugweg naar huis nog gezwommen met haar in het Gooimeer om af te koelen.
Dat ze dit die avond nog een keer herhaalde in het park en zeiknat onder de bagger de gasten geheel gekleed in witte broeken en rokken kwam knuffelen was voor mij een reden om vreselijk te lachen.
Tis nu eenmaal een Leonberger, moet je maar gewoon je ouwe zooi aantrekken als je hier komt ook al is het Moederdag!
TA TA TA TAAAA, de laatste les en dus Examen!!!
Shanna de avond daarvoor verteld dat ze heeeeel erg haar best moest doen!
Ze heeft dus de hele nacht niet geslapen en ook niet gegeten vertelde ik de trainers om nog een beetje goodwill te kweken.
Ik werd nog net niet uitgelachen maar het scheelde niet veel!
Tevens was de Leonberger Castor deze dag jarig.
Zijn baasjes hadden cake en slagroom meegenomen voor de andere baasjes en ze gingen ook alle honden af om een koekje uit te delen.
Een echt partijtje, Castor zijn eerste verjaardag!
Het was wederom warm en het had geregend dus….
Ja, je moet toch wat zeggen!
Het apporteren was in deze les blijkbaar niet de oefening voor Shanna.
Het is wel leuk om achter een balletje aan te rennen maar het terugbrengen?
Ook het sorteren vindt ze niet leuk, de eerste les deed ze het perfect maar nu kon de baas toch wel even op zijn kop gaan staan.
Ook werd ik nog even aangesproken door Ellen na mijn verhaal dat ze er geen ruk aan vind.
Tja Hans, jij straalt blijkbaar naar de hond uit dat ze het niet leuk vind dus doe je het niet goed.
Doe eens een oefening die ze wel leuk vind?
Goed dan, Shanna AF… Shanna BLIJF…
Ik kan dan rustig 200 meter weg lopen, ze blijft keurig liggen wachten op het commando Shanna HIERRRR.
Dat vindt ze leuk, ze doet het probleemloos.
Je moet meer oefenen Hans, en geduld hebben.
Heb je wel eens met een klikker geprobeerd?
Baasje doet Shanna het apporteren voor!
Het speuren en vlakte revieren is meer haar ding.
Het grappige is dat de herder Arco hetzelfde geintje flikte als Shanna de vorige les, hij wist de bringsel aan zijn halsband in zijn bek te krijgen en kwam naar de baas toe zonder het slachtoffer gevonden te hebben.
De hufters, ze leren die rottigheid dus van elkaar zei ik!
Maarrrrr, na afloop toch een heus reddingshond certificaat verdient.
Als klap op de vuurpijl een DVD met foto’s van de gehele cursus voor iedereen van de baasjes van Castor, erg aardig.
De honden EN baasjes hebben de afgelopen lessen veel geleerd denk ik.
Ellen, Fred, Henry en Irene… bedankt voor jullie onuitputtelijke inzet!
Wij gaan ons vast verheugen op de cursus waterwerk!
Baas-Hond NatteneuzenSpeurtocht. Zondag 17 april 2011
De voorbereidingen en de tocht.
Nadat wij nu al ruim 26 jaar besmet zijn met het Leonberger virus zijn we nu ook besmet met het Speur- en Vlakterevier-virus.
Dzjarmo en ik hebben met veel plezier de Basiscursus en 2x de vervolgcursus Speuren- en vlakterevieren bij de SLRHW gevolgd.
Tycho en Carlo zijn dit jaar vol enthousiasme aan de Basiscursus begonnen en hebben de smaak ook helemaal te pakken.
Tja en wat moeten wij (Dzjarmo en Laila) in de tussentijd doen. Thuisblijven is natuurlijk geen optie, lekker in het bos wandelen en ook Speuroefeningen doen? Al snel was het idee vorig jaar al geboren om eens een Speurtocht voor mede cursisten te organiseren.
De speurtochten, droppings voor onze kinderen en jeugdgroepen en collega’s waren altijd leuke activiteiten om te doen. Onze kinderen vliegen nu om beurten uit, dan nu de uitdaging om een Baas-Hond speurtocht te organiseren. Het trainersteam vond het plan ook leuk dus…
Tijdens de 1e basiscursusles van Tycho zijn Dzjarmo en ik met plattegrond van de Ermeloosche Heide op pad gegaan. Na een afwisselende route, veel schrijf en fotowerk zag de route er na deze dag al aardig uit.
Thuis had ik al snel een enthousiast koppel gevonden die mij de 17e april wilden helpen. Carlo en Tycho hadden namelijk zelf hun Basiscursus-Speurtocht.
Maar eerst mochten Carlo en Tycho een dagje proeflopen!
Ook de Opdrachten onderweg konden mooi even uitgeprobeerd worden.
Na wat schoonheidsfoutjes en nog enkele Jip en Janneke teksten erbij, hebben zij de tocht doorstaan.
Daarna heeft het Hulp-koppel de tocht de week voor de speurtocht ook nog gelopen. Ook zij hadden nog enkele op- en aanmerkingen en hadden ook al snel een mooi plekje gevonden voor hun ‘Post’.
Thuis nog wat CreaBea en de Dierenspeciaalzaak Faunaland-Almelo even lief aangekeken!
De tocht kon gelopen worden. Gelukkig 17 april werd een mooi wandel-weer-dagje.
Vroeg op, alles in de auto gepakt en dan op weg……Carlo met Tycho naar de Basis-speurtocht en wij, Dzjarmo, Simone, Dennis en ik op naar de ‘start’ ;
Hieronder volgt de belevenis van Michelle en Toeter van de speurtocht.
Hoi hierbij het natteneuzen verslag van mij en Toeter,
S`ochtends om half 10 komt Toeter eindelijk eens z`n bed uit de woonkamer in, hij kijkt me aan terwijl ik z`n tas in pak, hij kijkt nog eens met z`n slaperige ogen trekt zijn kop schuin en je ziet hem denken tas, tas, Taaaaaaaaaaaas!!!!!! Toen was het feest we gaan vrouwtje en hij stond al bij de voordeur, op naar oma. Bij Oma aangekomen en iedereen op z`n Leonbergers had begroet (druk en lomp) had Puck ook zoiets van hèhè we gaan eindelijk ik lig hier al die tijd al te wachten. Dus hup spullen in de bus en gaan, om ongeveer 12:00 uur verzamelden we met z`n allen op de afgesproken plek en werden de teams verdeeld. En kregen we de tassen met enveloppen mee. Team Wit: Ska met partner Beare, Team Blauw: Flynn met partner Puck, Team Rood: Leila met partner Toeter. Ook in deze volgorde zijn we van start gegaan met telkens zo`n 15 minuten ertussen. En voor degene die Toeter kennen, begrijpen wel hoe ik door hem meegetrokken werd omdat, jawel Oma zo`n 15 minuten voorsprong had. Gelukkig hield dit na een tijdje wel op. Na een toch wel zware wandeling over de zandpaden kwamen we bij onze eerste opdracht aan zoek je eigen kleur vlag en loop het spoor tot je het eindpunt hebt gevonden dit was nog een rode vlag gemarkeerd met de bijpassende sok van het beginpunt. Toeter mocht beginnen en Leila zou volgen. Toeter zette z`n neus op de grond en begon met speuren totdat hij ineens in de lucht begon te snuiven en ja hoor aan de andere kant van de heuvel stond Oma met Puck en Ben met Flynn dus we hebben even gewacht tot Team Blauw weer verder was gegaan en ons spoor gevolgd tot het eindpunt. Onderweg kregen we een vragenlijst waarbij we gelijk even uitkonden rusten, zowel baas als hond hadden dit wel even nodig toch hadden we wel moeite met de vragen want er zijn van die dingen die je denkt te weten ( niet dus) en sommige waren een pure gok. Zoals de temperatuur van je hond (38-39C), Uit welke 3 rassen is de Leonberger gefokt . Toen moesten we aan de hand van foto`s de weg naar de volgende opdracht vinden en na wat moeite de juiste bomen te hebben gevonden kwamen we aan bij de vlakterevieroefening waar Simone ons op wachtte en Dennis al als slachtoffer verstopt lag. Dit ging ook vrij voorspoedig met hier en daar een obstakel en toeter heeft helaas zoiets van ik heb je gezien dus ik vind het goed genoeg en pakt nog steeds geen bringsel. Maar ze hebben Dennis beiden gevonden en daar gaat het uiteindelijk om zeggen we dan maar. En na even lekker wat gedronken te hebben bij de hondenbar vervolgden we onze weg naar de volgende en tevens laatste opdracht .Ik zei nog tegen Toeter je beloning staat aan het eind van je laatste opdracht, Oma dus.
Toen we aankwamen bij de laatste opdracht dachten we dat de andere teams vergeten waren hun vlaggen mee te nemen wij waren tenslotte het laatste vertrokken. Dus we waren al bezig om de vlaggen eruit te trekken toen Laila tot onze verbazing riep dat we ze moesten laten staan, want wat bleek we waren het eerste de andere teams waren verkeerd gelopen. Gelukkig kwamen niet lang daarna de andere twee teams aan en ze hebben allemaal hun eigen speeltjes opgespeurd. En dat was het eind van de natte neuzentocht!
De honden ( en bazen ook) waren allemaal voldaan na deze wandeltocht van ongeveer 3 uur, we hebben nog even lekker wat gedronken en alle honden kregen nog een lekker snackpakket mee.
En de uitslagen zijn geworden;
Team Rood: Leila en Toeter
Team Wit: Ska en Beare
Team Blauw: Flynn en Puck
En natuurlijk bedanken we Laila, Carlo, Dennis en Simone voor de superleuke tocht!!! Ze hebben er veel werk aan gehad met alles uitlopen, nalopen en nog eens nalopen de opdrachten .Super Gedaan.
Groetjes Michelle en Toeter
De Speurtocht is goed verlopen, iedereen is weer veilig bij de finish aangekomen! Ook ondanks een klein omweggetje!
Ik vond het heel leuk om te doen, het voorbereiden, de voorpret, en de dag zelf. Leuk om te zien hoe alle honden aan het eind van de route toch maar weer geconcentreerd hun speurneus gebruiken op weg naar hun eigen speeltje.
De Speurneuzen en begeleiders waren enthousiast.( ook na 3 uur lopen!) Op deze manier ben je weer op een andere manier met je eigen hond en voor andere hondenbezitters bezig. En krijg je gelijk een beetje beeld hoeveel werk het team-trainers van de SLRHW toch verzetten. En zij doen dit toch meer als 20 zondagen in het jaar!!! Petje af voor hun.
Misschien dat een mede-cursist dit nu leest en denkt, hé jammer dat ik de wandeling gemist heb! Of; hé dit lijkt mij ook een leuke uitdaging! Nou wie weet …………. in de toekomst. Maar zonder de hulp van Simone, Dennis, Carlo, Dzjarmo en Tycho had ik deze dag niet kunnen organiseren, dus jullie bedankt! Groeten Laila.
Verslag van de lawinewerkcursus 2010. Geschreven door Irene, Eelco, Roos, Janny en Fred.
Zaterdag
Na er een jaar naar toe geleefd te hebben, gaan we zaterdag eindelijk beginnen. De honden maken al blaffend kennis met elkaar. Tja dat was natuurlijk te verwachten. De deelnemende honden zijn negen reuen (8 leo`s en 1 herder) en twee teefjes. Met zoveel testosteron… Na een korte wandeling houden we het voor de eerste dag voor gezien. Zondag gaan we echt beginnen.
Zondag
’s Ochtends moeten we haasten om op tijd te komen. Zodra Hagan ziet dat we zijn werktas pakken, springt hij als een dolle voor onze voeten. Dat schiet natuurlijk niet op. Hij is zo blij dat hij het ontbijt maar overslaat.
De honden worden vanmorgen in twee groepen verdeeld. Hagan begint met vijf andere leo`s bij Henry met speuren. Eerst moeten we ons bivak opzetten, een half tentje met een zeil er voor. Dat valt nog best wel tegen. Trots op het eind resultaat proberen we Hagan in zijn tentje te krijgen. Dat kunnen we dus mooi vergeten. Hagan springt en keft als een teckel met ADHD. Vrouwtje, baasje ik wil werken! Het is maar goed dat we niet in lawinegevaarlijk gebied oefenen anders had hij spontaan een lawine veroorzaakt. Arthur zet een spoor voor Hagan uit en dan mag hij eindelijk beginnen. Dat spoor is makkelijk te volgen. Behoudens zijn neus kan hij ook zijn ogen gebruiken. Twee keer wordt Hagan afgeleid door een wildspoor (dat is natuurlijk ook wel een heel lekker geurtje) en dan heeft hij zijn speeltje gevonden.
Henry leert ons vervolgens hoe we met een sonde het verschil tussen de grond en een leeg flesje kunnen voelen. Het verschil is duidelijk te voelen.
Daarna maakt Henry een dwarsdoorsnede van een berg sneeuw. Hij legt uit hoe je kunt zien wat oude en nieuwe sneeuw is en wanneer er sprake is van lawinegevaarlijk gebied.
’s Middags gaan we met Ellen slachtoffers zoeken in de sneeuw. Hagan heeft er weer zin in. Om te beginnen moeten de honden leren om hun favoriete speeltje uit de sneeuw te graven. De eerste keer gooien we het speeltje in een kuiltje in de sneeuw, de tweede keer gooien we er een beetje sneeuw over en zo gaan we door tot het speeltje onzichtbaar is. Nadat het vrouwtje het een keer alleen heeft geprobeerd, moet het baasje even helpen met ingraven. Anders heeft Hagan zijn speeltje al te pakken voordat het de kans heeft de grond te raken. Daarna moet een slachtoffer gezocht worden in een open iglo. Eerst mogen de honden de iglo even besnuffelen, maar daarna moet er gewerkt worden. Het “slachtoffer” neemt het favoriete speeltje mee en dan mogen de honden zoeken. Hagan heeft er geen problemen mee. Gelukkig is ons “slachtoffer” leo`s gewend. Het moet toch even schrikken zijn als je 55 kilo enthousiasme op je af ziet komen denderen…
Maandag
We beginnen vandaag weer bij Henry. Henry neemt ons mee het bos in naar een heuvel voor een valtraining. Stel je voor dat je op een steile helling loopt en je hond glijdt uit of springt iets te enthousiast naar voren, zodat je, je evenwicht verliest. In dat geval moet je de hond loslaten en proberen te remmen. Als je hem niet loslaat valt hij achter je aan. Als jij dan eindelijk gestopt ben, heb je kans dat de hond door glijdt en dan glij je er weer achteraan. Om te kunnen oefenen moet je natuurlijk wel een beetje vaart hebben. Iedereen had een regenbroek tot de oksels opgetrokken en dan maar glijden. Dat vonden we niet snel genoeg gaan. Vuilniszakkenboden uitkomst. Even goed vaart maken, omdraaien en als Goofy languit met de armen en benen wijdt uit elkaar remmen. Dat was bijna te leuk om mee te stoppen.
Intussen had Jolanda zich in de bossen verstopt en moest Hagan haar gaan zoeken. Bijna kon het vrouwtje de valtraining meteen in praktijk brengen. Hagan was zo enthousiast… voornamelijk omdat er een prachtig reeënspoor liep. Gelukkig herinnerde hij zich op tijd dat hij aan het werk was. Jolanda kreeg een dikke knuffel van Hagan.
Als laatste onderdeel van de ochtend moeten alleen de baasjes aan de slag. Henry heeft een lawinepieper verstopt en wij moeten onze lawinepiepers gebruiken om deze pieper te vinden. We leren dat we de pieper goed in de sneeuw moeten laten wijzen, want de kans dat er slachtoffers in de bomen hangen is een stuk kleiner dan dat de slachtoffers onder de sneeuw liggen.
`s Middags beginnen we met een stukje speuren. De sneeuw was al zoveel belopen dat het lastig was voor de honden om het juiste spoor te vinden. Dan is het natuurlijk alleen maar leuker als het speeltje gevonden wordt!
Vervolgens mochten we de sneeuw schoenen uitproberen. Na een worsteling om de schoenen aan te krijgen, kwamen we er achter dat het goed liep door de dikkere sneeuw.
Als laatste gingen we een slachtoffer zoeken in een bijna dichte iglo. Voor de laatste spleet hing een zeiltje. Echt graven was nog niet nodig, de meeste honden deden dat dan ook niet. Hagan deed het een klein beetje tot hij zag dat het makkelijker was om het zeil gewoon opzij te schuiven.
Dinsdag
Vandaag gingen we met de gondels naar boven. Voor veel honden was dat de eerste keer. De honden moeten direct doorlopen de gondel in, want de gondels bewegen. Anders blijven de achterpoten staan terwijl de voorpoten mee gaan met de gondel. Hagan was al vaker met de gondel mee geweest en wist dus goed wat dat inhield. Eventjes in dat kleine bakje en dan een lange wandeling! Onze honden hadden heel wat bekijks. Sommige mensen wilden met ze op de foto en anderen wilden ze aaien. Veel mensen vroegen zich af of er iets ergs gebeurd was. Ook hoorde ik een skilerares vertellen dat onze honden in de kou in tentjes moesten slapen. Arme hondjes!
Onderweg naar beneden moesten de honden en/of de baasjes drie opdrachten vervullen. Hagan en Assan mochten als eerste vetrekken. De eerste opdracht bestond uit het opgraven van het favoriete speeltje. Hagan en Hassan hadden daar geen problemen mee. Daarna liepen we verder de blauwe piste af naar de volgende oefening. Het had de nacht ervoor gesneeuwd. De bomen waren bedekt met een dun laagje sneeuw. Het was een prachtige tocht.
De tweede opdracht bestond uit een stukje speuren en aan het eind van het spoor het favoriete speeltje opgraven. Hagan en Assan hadden heel wat bekijks tijdens het werken. Na een onbedoelde billenschuiver langs de blauwe piste (en dat ondanks de sneeuwschoenen voor extra grip) gingen we op weg naar de laatste opdracht. Bij de laatste opdracht moesten de baasjes weer aan het werk. Henry had een lawinepieper verstopt op de heuvel en wij moesten vinden waar die verborgen lag. Daarna was de trainingsdag afgelopen en mochten we verder naar beneden lopen.
Van de familie hoorden we dat onze honden het gesprek van de dag waren in het dorp.
Woensdag nachtoefening
De vorige dagen werd er geoefend met graven, speuren, vlakterevieren, de lawinepieper en met de sonde. Iedere dag gingen we een stapje verder en werd het niveau verder opgeschroefd. Deze oefeningen bereidden ons voor op de nachtoefening die was gepland voor de woensdagavond.
Nadat ik Rodan had behangen met allerlei lampjes, hij leek net een kerstboom, konden we gezamenlijk naar de briefing voor de nachtoefening. Ellen en Henry gaven aan alle deelnemers uitleg over de oefening van deze avond en vervolgens werd de groep in drieën verdeeld. Groep Rodan bestond die avond uit Rodan en zijn geleider (Roos), Oliver, Janny en Irene. In het scenario dat we na gingen spelen was er een melding binnen gekomen dat er na een ramp mogelijk gewonden in het bos lagen Nadat Henry uitleg had gegeven over de brancard en de walkietalkies gingen wij, als reddingsteam naar de locatie van de ´ramp´.
Aangekomen op de plaats van vertrek vertelde Ellen kort dat ze had gehoord dat er vier slachtoffers vermist waren en gaf daarbij kort de globale locatie van de slachtoffers aan. Laila die als coördinator van de avond was aangewezen gaf naar aanleiding van deze informatie directies aan de drie groepen en zo kon de speurtocht beginnen.
Gewapend met lawinepiepers en Rodan gingen we opzoek naar de slachtoffers. Van Layla kregen we de aanwijzing na 20 meter te beginnen met zoeken en dat deden we dan ook. Al snel bleek het zoeken niet zo eenvoudig te zijn, want ga je nu alleen op je hond af of ook op die lawinepieper? Ons groepje had dat niet helemaal handig afgesproken, dus al snel ontstond er verwarring. Iedere lawinepieper gaf iets anders aan en ook Rodan pikte een spoor op. Tja, wie vertrouw je dan de hond of de techniek?
Wij kozen ervoor toch de techniek te vertrouwen, waardoor we op enkele meters een slachtoffer misten dat Rodan had gevonden. Althans dat bleek achteraf. Gelukkig vonden we niet veel later toch een slachtoffer dankzij Rodan. Op de terug weg boden we een andere groep nog hulp die moeite had met het tillen van hun slachtoffer en zo droeg iedereen een steentje bij aan de reddingsoperatie.
De eerste twee slachtoffers werden snel gevonden en ook drie en vier volgden niet al te veel later. Door dit voorspoedige verloop van de reddingoperatie waren we na ruim een uur weer terug en kon de evaluatie beginnen.
Aan het eind van de avond kon iedereen concluderen dat we veel geleerd hadden en iedereen had het ook heel erg leuk gevonden. Voor de volgende keer weet ik dat mijn hond meer kan dan ik denk, dus de volgende keer vertrouw ik op Rodan en niet op de techniek. Want tegen de hondenneus kan geen lawinepieper op. Hopelijk hebben Rodan en ik tijdens een vervolg cursus of een plusdag de mogelijkheid om deze wijsheid te bewijzen.
Donderdag
28 januari is alweer de een na laatste dag van de cursus!
We beginnen deze keer om 10.45 uur want er is er een jarig hoera, hoera! En dat is Irene. Natuurlijk zingen we “Langzal ze leven” en we worden we getrakteerd op lekkers. Dat smaakt prima en daardoor gesterkt vertrekt iedereen weer naar zijn terrein om als vanouds het sneeuwanker de grond in te slaan, het tentje op te zetten en zo het bivak voor de honden in te richten. Vandaag komt het speciaal voor de cursus in elkaar gezette jas/dek (dank je wel Betty en Marijke) goed van pas: het is koud, het sneeuwt en de honden zitten een tijdje stil doordat ze op hun beurt moeten wachten. Maar dan mogen ze ook iets leuks doen: De sneeuwberg van dinsdag j.l. is gepromoveerd tot iglo. Daarin gaat een “slachtoffer”liggen, waarna de opening wordt dicht gemetseld met sneeuw. Het is de bedoeling dat, als de honden bij het revieren worden ingezet, ze de dichtgemetselde ingang vinden, en daar beginnen te graven om zich zo toegang te verschaffen tot het slachtoffer.
Nou, dat is bij de ochtendploeg nog niet vanzelfsprekend! De meeste honden hebben er moeite mee, maar na veel aanmoedigen lukt het uiteindelijk wel. Alleen de herder van Ronald heeft in een mum van tijd door wat de bedoeling is en graaft enthousiast en vlot het slachtoffer uit. Reuze knap. Ja, daar kunnen de Leo’s niet tegen op! Wel merk je dat bij de tweede keer inzetten de honden al beter weten wat de bedoeling is.
En dan het bivak weer afbreken en in de rugzak frommelen want het is alweer lunchtijd.
Na de pauze weer naar het andere veld waar de ceremonie van het sneeuwanker, tentje opzetten en hond op het bivak installeren zich herhaalt. Het wordt nu routine,
We beginnen op een afgebakend stuk met sonderen :met een lange stok, op een rij, vlak naast elkaar staand ,systematisch in de grond prikken en zo voelen en horen of er iemand of iets onder de sneeuw ligt. Eerst de ene helft van het terrein. Op commando van de buitenste persoon iedere keer tegelijk een stap naar voren. En ja, Irene heeft na een tijdje de eerste keer beet: er ligt een arm begraven! (luguber) Elders moet er nog een liggen en er zijn ook nog twee lawinepiepers begraven. We gaan weer verder en even later hoor ik een ander geluid tijdens het sonderen en het voelt ook anders aan: jippie, een lawinepieper gevonden!
Aan het einde van het terrein omkeren en de andere helft af zoeken. In eerste instantie niets te vinden dus wéér omkeren en verder zoeken. Bingo: Ronald heeft prijs: weer een arm!
Daarna nog de lawinepiepers op zoeken ,wat ook lukt.
Dan is het weer tijd om de honden in aktie te laten komen. We lopen allemaal voor de hond van een ander een spoor uit met bocht. Nou dat is langzamerhand een peulenschilletje voor ze. Daarna nog een eigen spoor uitzetten en met de hond uitlopen en het werk voor vandaag zit er voor de honden op.
We breken ons boeltje weer op.
Vanavond nog gezellig met elkaar uit eten in Unter Hauning . We laten het ons prima smaken en genieten van het napraten over de afgelopen dagen. Vooral de nachtoefening passeert nog even de revue. Iedereen keert huiswaarts om te gaan slapen om de volgende ochtend uitgerust te kunnen beginnen aan het laatste cursus onderdeel: takelen van de hond en samen met je hond op de slee.
Vrijdag
Van Fred: Na een afwisselende week met veel speur en vlakterevier oefeningen is het vandaag alweer de laatste dag van de lawinecursus. Thema van vanochtend is iets heel anders dan de afgelopen dagen, nl. het transport van de hond.
We beginnen met het takelen van de hond. De hond wordt een vest aangedaan, dan wordt dit vest met een touw aan katrollen bevestigd en daarna door de trainer van de grond omhoog gehesen. Na een uitgebreide shoot voor het fotoalbum wordt de hond weer naar beneden gelaten, wat voor sommige honden echt een grote opluchting is.
Als 2e oefening vandaag moet de hond met zijn begeleider op een slede van een helling naar beneden. De slede is wat groter dan een normale slede, maar de ruimte blijft zeer beperkt voor een grote leonberger met begeleider. De begeleider houdt de hond stevig vast en dan gaat de slede naar beneden, aan de ene kant getrokken en gestuurd door medecursist aan de achterzijde geremd door een ander.
Sommige honden vonden het wat spannend, daarom is het belangrijk dat de begeleider goed contact met zijn/haar hond houdt.
En van Janny:
29 januari verzamelen we om 10.00 uur voor de laatste training. We gaan afwisselend takelen en sleeën. Eerst nog even uitleg van Ellen hoe je een 8-knoop kunt leggen. Dan uitleg over het aanleggen van het harnas bij je hond waarin hij komt te hangen en over het takelen met de lier. Omdat de hond helemaal hulpeloos is als hij getakeld aan de lier hangt mogen er beslist geen andere honden in de buurt komen zodat hij zich niet bedreigt hoeft te voelen.
Als Aplin aan de beurt is doet hij of het de normaalste zaak van de wereld is dat het harnas bij hem wordt aangelegd:”als jij dit wil zal het wel goed zijn, baas”. Eenmaal vastgesnoerd wordt hij langzaam van de grond gelicht. Hij doet alsof dit dagelijkse kost is en hangt ontspannen in het tuig. Even later belandt hij weer langzaam op de grond.
Ook gaan we sleetje rijden: geleider achter en de hond zittend vóórop.
De meeste honden vinden het maar raar maar uiteindelijk lukt het iedereen. Ook hier heeft Aplin geen moeite mee. Als hij aan de beurt is heeft hij even een paar aanmoedigingen nodig om zijn voorpoten vóór me op de slee te zetten. Na nog een aanmoediging komen zijn achterpoten er ook bij en gaat hij netjes zitten met de kop vooruit, zoals het hoort. Tijdens het glijden blijft hij keurig zitten. Als we stoppen blijft hij lekker op zijn plek en ik moet hem duwen om hem er vanaf te krijgen: wat ’n ouwe luilak!
Na deze twee onderdelen is de ochtend alweer voorbij en rest alleen nog de uitreiking van de certificaten. We zijn het er over eens dat, wat ons betreft, de cursus nóg een week mag duren. Iedereen heeft genoten. Het is een unieke ervaring geweest. We hopen stilletjes op een vervolg……?
Iedereen heel erg bedankt voor de leerzame en leuke week.
Zo ben ik mijn verslag van de cursus waterwerk geëindigd.
Twister, inmiddels gewend aan een ritme van zaterdagmorgen naar de hondenclub en zondags naar de SLRHW, heeft weer een geweldige tijd gehad met de vervolgcursus speuren.
Hoewel je hoopt dat na bijna 2 jaar het stuiteren wel een beetje minder zal worden bij Twister, is het tegendeel waar. Op één of ander manier heeft ze er een (speur)neus voor wat er staat te gebeuren het weekend. Ze is druk en loopt van gekkigheid van hot naar haar waarbij het lijkt of ze een magneet in haar neus heeft die op mij gericht is. Ga ik vervolgens ook nog alle spullen bij elkaar zoeken voor het speurwerk, dan is er geen houden meer aan.
Wanneer we alle spullen verzameld hebben en ik de voordeur van het huis open, moet ik oppassen niet gelanceerd te worden. Twister kent de auto, weet waar die staat, en neemt direct een spurt hiernaartoe. Open ik vervolgens de achterklep, dan staat ze met haar voorpoten al op de achterbumper. In de auto springen kan ze niet, dat heb ik haar niet geleerd, maar de achterpoten staan te stampen van ongeduld.
Eenmaal onderweg vindt Twister haar rust een gaat ze liggen, wetend dat het wel goed komt verder. Blijkbaar heeft ze ook gevoel voor tijd, want als we een minuut of 5 voor de speurlocatie in Ermelo komen, staat ze op en begint onrustig te worden. Eenmaal op locatie moet ik, elke keer weer, oppassen wanneer ik de achterklep van de auto open. Twister wil namelijk een enorme sprong uit de auto maken zoals ze dat ook doet vanaf de boot bij het waterwerk om een drenkeling op te gaan pikken. Gelukkig kan ik haar steeds weer opvangen, omdat ik het uit de auto springen niet erg bevorderlijk vind voor haar voorpoten en ongelukken wil voorkomen.
Wetend wat er gaat komen is Twister, hoe goed ik mijn best ook doe, niet meer te houden. In één rechte streep, voor zover mogelijk, gaan we naar de verzamelplaats vanwaar de basiscursus speuren ook wordt gehouden. Met het zicht op de honden die er al zijn, gaan bij Twister nu alle 4 de poten de lucht in. Met een rugzak vol met spullen en een, soms ietwat glibberige ondergrond, moet ik alle zeilen bijzetten niet gelanceerd te worden.
Twister weet de boom zonder problemen te vinden waar ze aan wordt vastgelegd tijdens de cursus dus levert dat verder weinig gedoe op. En zo gaat het elke cursusdag weer.
De vervolgcursus speuren is meer van hetzelfde, maar moeilijker doordat er onderdelen aan worden toegevoegd, en langer qua afstanden die moeten worden overbrugt.
Twister moest de eerste les nog even wennen wat ook al weer te doen, en zich weer even leren concentreren op de oefeningen die ze kreeg. Dat bleek niet zo’n probleem, tenslotte levert dat een leuke beloning op aan het einde van elke oefening.
We hebben individueel, maar ook in groepen leuk speurwerk verricht, waarbij uitgelopen kruissporen een onderdeel van de oefeningen zijn. Het is onvoorstelbaar dat elke hond, ook Twister, zich kan blijven concentreren op de geur waar ze op zijn gezet.
Het speuren op een spoor waarbij in het uitgelopen spoor voorwerpen zijn achtergelaten is een hele uitdaging voor de hond en zijn geleider, gaat de hond verwijzen naar het voorwerp of niet. Nou, Twister soms wel, en soms ook niet. In haar enthousiasme wil ze gewoon doorspeuren zonder duidelijk te verwijzen.
Het vlakterivieren is altijd weer een bijzondere uitdaging, zeker als het vermeende slachtoffer nu eens een keer niet op de grond ligt, maar in een boom zit. Ook Twister vond dit wel heel merkwaardig, je ziet haar aan het werk, ze ruikt iets op de plek waar het slachtoffer blijkbaar is, maar vindt niets. Je ziet haar reactie, huh, ik ruik toch echt iets, hier moet het zijn…… een paar keer draaien en ja hoor, één blik omhoog en: GEVONDEN. De beloning is er, Twister is weer blij, net als ik overigens met de bevestiging dat ze toch niet zo dom is als ze zich soms voordoet.
Een onderdeel welke we geoefend hebben is het opgraven van het lievelingsspeeltje van de hond. Graven is een onderdeel van het lawinewerk, en kan nu dunnetjes worden beoefend maar dan in zand in plaats van sneeuw. Twister heeft geen moeite met graven, althans, thuis in de tuin niet. Twister kan niet alleen in de tuin zijn zonder het risico te lopen dat er geen plant meer op z’n plek staat als je even je biertje uit de koelkast bent wezen halen en niet oplet.
Nu is het een ander verhaal, Twister haar speeltje wordt onder een dun laagje zand verstopt en ik spoor haar aan te graven. NO WAY zie ik Twister denken, thuis mag het ook niet, en nu moet ik het…. echt niet. Afijn, na veel aandringen doet Twister dan uiteindelijk haar best om haar speeltje op te graven. Blij is ze niet, want erg enthousiast reageert ze niet op haar speeltje dat nu onder het zand zit…. De tweede keer gaat beter en heeft ze het door wat de bedoeling is. En nou maar hopen dat ze aankomend jaar onze tuin nog een beetje in zijn fatsoen laat.
Ik zou er nog veel over kunnen schrijven over de vervolgcursus speuren, maar dat zal nooit voldoende zijn om te verwoorden hoeveel plezier Twister en ik hieraan hebben gehad.
Dat plezier stralen de instructeurs ook uit, die hebben er echt lol in en stoppen er onwijs veel vrije tijd in, waarvoor Twister en ik heel dankbaar zijn.
Ellen, Henry, Arthur, Fred en Irene, bedankt, het was TOP.
Speuren bij de Stichting Leonbergse ReddingsHonden Werkgroep, dat is toch wel héél erg leuk.
Met inmiddels onze 3e Leonberger, Twister genaamd, hebben we op 30 mei jl. met goed gevolg voor het eerst de basiscursus speuren afgerond bij de SLRHW. Wat een leuke cursus voor hond en baas.
De 1e cursusles die geheel uit theorie bestaat, laat een goede indruk achter over de motivatie en gedrevenheid door de mensen achter de SLRHW en de liefde voor, met name, de Leonbergse hond. In deze les krijg je tevens een ordner met interessante informatie over de cursus en de onderdelen die tijdens de praktijklessen worden behandeld.
Twister, uit het nest van Woscany, is een jonge puberende hond van 1,5 jaar die het gepresteerd heeft 15 mei jl. met volle overtuiging te zakken voor de basis 2 bij de HondenSportVereniging Amersfoort. Dat geeft de burger moet, hoe gaat ze de eindtoets doen bij de speurcursus?.
Inmiddels weten we dat dus, met goed gevolg.
Al vanaf de 1e praktijklesdag bij de SLRHW staat Twister te stuiteren in huis als ze ziet dat het speurtuig, het bringsel, de lange lijn, de korte lijn en nog wat andere zaken in de rugzak verdwijnen die nodig zijn tijdens de speurcursus op de speurlocatie.
Eenmaal op de speurlocatie bij de giga grote mobiele patatwagen bij de Ermelose heide, is Twister helemaal door het dolle en sleurt mij elke keer weer, letterlijk naar de verzamelplaats vanwaar de cursus wordt gedraaid.
Hier staan de geweldig enthousiaste cursusleiders al klaar om hun kennis, kunde en vaardigheden over te brengen op de geleider van de hond, die het vervolgens weer mag proberen over te brengen op z’n hond. Mag proberen ja…… wetende hoe lekker eigenwijs een Leonberger kan zijn.
Al tijdens de 1e praktijkles moet je toegeven dat de Leonberger toch niet zo dom is, als dat zij zich vaak voordoet. Je probeert je Leo wat aan te leren wat ie nog nooit gedaan heeft, en het lijkt nog te lukken ook. Of zou het toeval zijn………
Bij het speuren wordt er een ogenschijnlijk simpel spoortje uitgezet en denk je van; het gaat echt niet gebeuren dat Twister dat spoor gaat lopen. Totdat Twister op het spoor wordt gezet snapt die er zelf ook nog niet zo veel van wat nou de bedoeling is. Twister ruikt iets, loopt daar met z’n neus bovenop, volgt het, vindt ineens heer eigen speeltje, en hoera het is feest en nog een koekje op de koop toe, wat een beloning. Zo begint het dus, maar als je een paar lessen verder bent, hoef je Twister amper meer op het spoor te zetten en gaat zij al als een pijl uit een boog, waarbij je wordt meegesleurd aan de lange lijn als een waterskiër achter een speedboot. Dit is gaaf, dat geeft echt een kik zeker als het een langer spoor is en Twister vind wat er gevonden moet worden. Twister heeft er lol in, en dan ben ik al tevreden.
Dan heb je nog het vlakterevieren waarbij er ergens iemand, het zogenaamde slachtoffer, op een zeiltje 25 meter of verder van je weg ligt en Twister moet gaan zoeken, en weer bij je terug moet komen om je vervolgens weer bij het slachtoffer te brengen. Je moet weten dat Twister niet ziet waar het slachtoffer is gaan liggen, en deze toch moet weten te vinden, helemaal alleen, zonder lijn, maar wel met een bringsel aan haar halsband waarvan ze echt niet weet wat ze daar nou mee moet. Dat komt uiteindelijk wel goed gaandeweg de cursus, al heeft dat wel wat hondenpoten in aarde. Twister gaat namelijk nogal graag eerst even haar eigen weg voordat ze het slachtoffer heeft gevonden, en zelf het bringsel in haar bek heeft genomen, om weer bij mij terug te komen. Dan neem je het bringsel af, is daar de beloning voor Twister en de vraag: waar is ie dan, en Twister gaat er als een hazewindhond vandoor in een sprint richting het slachtoffer waarbij je als baas je de longen uit je lijf mag lopen om je hond bij te houden. En eenmaal bij het slachtoffer is er weer een beloning voor Twister, wat een feest. Twister heeft lol, ik ben bekaf, dus samen hebben we het reuze naar ons zin….
Met apporteren, ook een onderdeel van de cursus, heeft Twister wat meer moeite. Dat zal ikzelf misschien ook wel uitstralen omdat dit niet zo spannend is, al is het wel heel nuttig als je je hond naar de koelkast kunt sturen tijdens het WK voetbal om daar een biertje voor je uit te halen en bij je te brengen. Twister heeft al moeite om van de 5 identieke stokjes op een rij, die met mijn luchtje er uit te halen. Had ik dan toch Axe moeten gebruiken….?
Dan het bezoek bij de dierenarts, een heel nuttig en leerzaam onderdeel van de cursus. Dit heeft zeker een toegevoegde waarde en hoor je toch weer zaken die je ergens al wel eens had gehoord, maar niet precies meer wist hoe het ook al weer was.
Ook leuk is het wandelen met Twister over de heide op kompaskoers in groepjes 2 a 3 man/vrouw. Ik heb ook een GPS, maar die moest in de rugzak blijven. Dat heb ik dan ook braaf gedaan en onderweg hebben we verschillende opdrachten van de cursus tot uitvoer moeten brengen.
Een van de leukste onderdelen waarbij Twister echt uit haar dak ging, was de zogenaamde natuurlijke hindernisbaan. Over boomstronken springen, onder boomstronken door kruipen, zigzag paden rennen, en als klap op de vuurpijl onder een camouflagenet door kruipen. Twister vooruit, en ja, ook het baasje moet in tijgersluipgang onder het camouflagenet door. Dat is plezier voor 2 al moet ik toegeven dat Twister een betere conditie heeft dan ikzelf, pfff….
Ik kan nog wel even doorgaan met schrijven hoe geweldig leuk het is om met je Leo deze cursus te doen, maar je moet het gewoon zelf beleven. Elke keer weer sta je versteld wat je je Leo kunt leren, en hoe snel dit gaat.
Behalve Leonbergers waren er ook enkele andere hondenrassen die deelnamen aan deze cursus. Het is leuk om te zien hoe de verschillende rassen, hun blijkbaar eigen voorkeur hebben, voor de verschillende onderdelen.
Het was een leuke groep met veel gezelligheid, maar vooral ook veel gedrevenheid, om samen met de hond iets te presteren.
Mijn, en natuurlijk die van Twister, dank en waardering voor het geduld, de professionaliteit, maar vooral ook hun vrijwillige inzet, voor de cursusleiders Henry, Ellen, Lydi, Arthur en Fred.
Zo ben ik mijn laatste verslag over de speurcursus geëindigd.
Voor Twister heeft waterwerk op dat moment nog geen enkele betekenis, maar daar zou snel verandering in komen. Met, op 1 Herder na, zo’n 12 Leonbergers is dit een hele happening zo blijkt al snel.
Twister, nog net zo’n stuiterbal als bij de speurcursus, gaat de eerste keer dat ze een poot vanuit de auto op het strandachtige zand zet direct aan de slag, eerst een kuil graven!. Dit verraad dan ook direct de komaf van haar vader, van onze Oosterburen…..
Het waterwerk vindt plaats op een mooie afgelegen plek aan het Veluwemeer onder de rook van Harderwijk. Aangekomen op de cursuslocatie liggen de benodigde attributen al klaar, dummy’s, zwemvesten voor geleider en hond, een baywatch torpedo, een surfplank, en in het water ligt een reddingsboot. Dat belooft wat…..
Na een kennismakingsrondje voor de nieuwe cursisten, de meeste deelnemers komen van de speurcursus en de cursusleiders zijn op een enkeling na dezelfde als bij het speuren, gaan we aan de slag. Eerst inzwemmen voor hond en baas waarbij het wetsuit geen overbodige luxe blijkt te zijn. Het water is niet echt koud, maar lekker warm is het zeker ook niet.
Wij zijn aan de beurt om ‘in’ te zwemmen. Twister moet een zwemvest aan en snapt daar al helemaal niets van, geen polonaise aan mijn lijf laat ze duidelijk merken. Onder protest laat ze het dan toch toe en gaan we samen naar de waterkant. Twister zo enthousiast als ze is, sleurt mij letterlijk mee en stormt het water in waarbij het lijkt dat ze direct naar de overkant van het Veluwemeer wil zwemmen. Ze gaat echter tot aan haar tepellijn, verder niet.
Dit gedrag verbaasde mij niet, thuis in het kanaal gaat ze ook niet verder dan haar tepellijn, al heeft ze per ongeluk ooit eens 2 slagen gezwommen. Nou mag ik ook aan de slag, Twister moet onder lichte dwang en met behulp van een van de cursusleiders toch zwemmen. Ze kan het wel, maar doet het nu nog even liever niet. Ik voorop en Twister, met een slag die niet hondwaardig is en meer lijkt op borstcrawl met vooral heel veel watergespartel, achter mij aan. Ik kijk Twister in haar ogen en leest haar gedachten; Hallo baas, we mogen dan wel onder de rook van het Dolfinarium hier aan het zwemmen zijn, maar ik ben toch echt GEEN ZEE-hond!. Afijn, na zo’n 20 meter wordt de zwemslag beter, krijgt ze er vertrouwen in en zwemt onder mijn aanmoedigingen goed mee. De eerste koudwatervreesdrempel voor Twister is genomen.
De groep wordt in tweeën gesplitst, 1 groep naar de boot en de ander naar de vermeende drenkeling en surfplank.
Wij beginnen bij de drenkeling. Net als bij het speuren moet Twister naar de drenkeling toe maar moet zij deze nu terugbrengen naar de kant. Dat gaat natuurlijk bij Twister niet vanzelf. Met behulp van één van de cursusleiders en onder protest wordt Twister netjes afgeleverd bij de drenkeling. Hier moet Twister een dummy in haar bek nemen die de drenkeling vast heeft, en moet ze de drenkeling naar mij bij de walkant brengen. Twister laat de dummy voor wat die is, zwemmen alleen is al moeilijk genoeg, en dan nog een dummy in de bek nemen ook, echt niet. Ik kan haar gedachten al weer lezen; Als ik zo nodig kunstjes had willen doen dan zou ik wel mee hebben gedaan aan de show met de zeehonden in het Dolfinarium!.
Een soortgelijke oefening moet Twister nog een keer doen, maar dan met een surfplank. Met wat meer zelfvertrouwen ondergaat ze deze oefening, waarbij je Twister zich ziet afvragen waar dit allemaal wel niet goed voor is?.
De eerste helft zit erop, we gaan lunchen.
We gaan beginnen aan de 2e helft van de cursus, varen op de reddingsboot en weer zwemmen. Twister krijgt weer een zwemvest om en ik mag mij, ondanks al mijn uitgebreide zwemervaring, ook in een zwemvest hijsen.
Veiligheid voor hond en baas staan voorop en dat geeft dan ook direct het professionele karakter, net als bij het speurwerk, van de cursus weer.
We moeten op de boot, voor Twister weer een nieuwe prikkel die ze niet kan plaatsen. Eenmaal samen met mij op de voorplecht, zo’n 30 cm boven de waterlijn, wordt de boot afgeduwd het Veluwemeer op. Twister is onrustig niet wetende wat haar allemaal te wachten staat. Dat wordt nog erger als de buitenboordmotor van de boot wordt gestart. Ik hoor Twister denken: “Shit, nu ook nog een zwart brullend monster achter ons. De boot komt in beweging en vaart vooruit, het brullende monster komt achter ons aan, maar kan niet bij ons komen. De afstand tussen dat brullende monster en mij blijft gelijk, gelukkig”. We varen een stukje en Twister lijkt iets meer op haar gemak. Lekker de wind door je haren, opspattend water in je snoet, en een zwart brullend monster achter je aan dat je blijkbaar niet kan inhalen en de boot vooruit lijkt te duwen.
Maar twister is er nog niet vanaf. Wat ze nog niet weet is dat ze van de voorplecht van de boot het water in moet springen. Het zwarte monster komt tot rust en de boot wordt tot stilstand gebracht. Ik mag als eerste het water in met de bedoeling dat Twister hier vlak na zal volgen. Dat is de bedoeling ja, maar Twister heeft hier toch een andere gedachte over.
Je moet weten dat Twister op de voorplecht van de boot slechts een randje van ongeveer 2 cm moet overbruggen om in het water te kunnen springen. Nou, die 2 cm blijkt een hele grote obstakel te vormen tussen ons. Ik wist niet dat een grote Leo zich zo schrap achter zo’n laag randje kon zetten. De twee poten van Twister staan schrap tegen dit randje, en ik hoor Twister alleen maar heel snel en bibberend WhuWhuWhuWhuWhu zeggen en een blik in haar ogen hebben van “NO WAY!”. Ben jij nou een Leonberger….?
Hier komen de ervaringen van de cursusleiders weer goed van pas. Met de overtuiging van “Twister je kan het” wordt ze, onder mijn aanmoediging, met een kontje overboord geholpen. Wow, wat kan ze weer goed borstcrawlen, hier kan Pietertje H. nog een voorbeeld aan nemen. Twister is in ‘no time’ bij mij en probeert zowat in mij te kruipen. Blij dat ik een wetsuit aan heb, anders had ik de krassen van haar nagels in mijn lijf staan. Ik stel Twister gerust, haar zwemslag wordt rustig, haar ademhaling ook, en samen gaan we naar de wal waarbij ik door Twister op sleeptouw wordt genomen. De eerste cursusuren zitten erop, geweldig. Twister is 2 dagen ‘total loss’ geweest, zo moe van het harde werken en de opgedane indrukken. Dit ruikt naar meer….
Om een lang verhaal kort te maken; De volgende cursusdagen zijn veel van hetzelfde waarbij de zwemafstanden langer worden, de oefeningen moeilijker door bijvoorbeeld ook een duiker vanuit het water op te halen, en de honden worden steeds enthousiaster, zelfs Twister. Bij de 4e en helaas laatste les hoefde ik thuis tegen Twister alleen maar te zeggen: “ga je mee zwemmen” en ze staat al weer te stuiteren van enthousiasme.
De 4e een laatste cursusdag is er een om nooit te vergeten voor Twister en mij. Alles loopt als een zonnetje, alleen het van de boot springen gaat nog niet echt super, maar Twister gaat wel. De andere oefeningen worden uitgevoerd alsof Twister even de status van een zeehond heeft aangenomen. Hoe is het mogelijk in zo’n korte tijd zo veel bereikt, met Twister.
Twister is certificaat waardig en krijgt bij de uitreiking hiervan een compliment van Ellen voor de hond met, het overwinnen van, de meeste leermomenten.
We hebben het enorm naar ons zin gehad, het weer was prachtig, de locatie is goed, en de cursusleiders zijn altijd weer even enthousiast met heel veel kundigheid en geduld, ook voor een hond als Twister. Waterwerk…. een aanrader!.
Ellen, Henry, Arthur, Fred en Ben, bedankt, het was TOP.
